کتابداری و اطلاع رسانی

از سال 1391 در وبلاگ qanei.blogfa.com،

از سال 1392 در وبلاگ libqom-uni.blogfa.com،

از سال 1394 در صفحه‌ی اینستاگرام به نشانی ghanei_moghaddam2016، با هشتگ‌های #گرگان_مطالعه و #جنبش_15_دقیقه_مطالعه_در_روز

از سال 1399 در کانال تلگرام به نشانی masoud_ghanei، با هشتگ #نمایشگاه_مجازی_عکس_گرگان

از سال 1404 در کانال تلگرام به نشانی gorganstudy، با هشتگ‌های #گرگان_مطالعه و #جنبش_15_دقیقه_مطالعه_در_روز

در حال معرفی کتاب و رسانه‌های دیگر جهت مطالعه و آگاهی و همچنین عکاسی از زیبایی و زشتی(فقر) هستم چون معتقدم فرهنگ‌مان که درست شود مشکلات سیاسی و اقتصادی‌مان نیز درست می‌شود. اما از دی ماه 1404 به دلیل اعتراضات به حق مردم کشورم به شرایط سیاسی و اقتصادی میخواهم تا اطلاع ثانوی دست از کار بکشم و شما عزیزان فرهنگ دوست را دعوت می‌کنم که از هشتگ‌هایم استفاده کنید و چراغ مسیر فرهنگ‌سازی را همیشه روشن نگه دارید.

مزیت‌های خواندن
ورزشی برای مغز شما.
کتاب‌ها همانند باغی هستند که در جیب حمل می‌شوند.
کتاب‌ها موضوعات خوبی برای گفتگو به همراه دارند.
مهارت نوشتن را بهبود می‌دهند.
توجه و تمرکز شما را افزایش می‌دهند.
خلاقیت را افزایش می‌دهند.
سخنگویی و دایره واژگان شما را غنی می‌نمایند.
توانایی شما را برای همدردی با دیگران افزایش می‌دهند.

زیبایی به پا کنید

آنلاین‌شاپِ گُل‌پا، جوراب و لباس‌زیر.

کانال ما در تلگرام: t.me/ gorganpoushak

کانال ما در روبیکا: rubika.ir/ gorganpoushak

پیج ما در اینستاگرام: instagram/ gorganpoushak

سلام، دوستان این وبلاگ و وبلاگ انجمن علمی دانشجویی کتابداری و اطلاع رسانی دانشگاه قم libqom-uni.blogfa.com در بخش پیوندهای وبلاگ، مکمل هم هستند بدین صورت که اگر منبع اطلاعاتی تان را در بخش پیوندهای این وبلاگ پیدا نکردید، حتما به پیوندهای وبلاگ انجمن رجوع کنید تا بلکه آنجا بتوانید پیدا کنید.

در عصر اطلاعات یا همان عصر انفجار اطلاعات، مهم ترین کار این است که بتوانیم منابع مفید و درست را از بین منابع غلط پیدا کنیم و من تا جایی که بلد بودم سعی کردم در این زمینه بهتون کمک بکنم.

یادتون نره که تمام اطلاعات گوگل درست نیست، و برای یافتن اطلاعات کاملا درست باید وقت بگذاریم.

میتوانید با رفتن به صفحه‌ی من در اینستاگرام به نشانیِ👈 www.instagram.com/ghanei.moghaddam2016 مطالب بیشتری راجع به مطالعه کردن بخوانید و همچنین با دیدن عکس‌هایی که خودم گرفته‌ام لذت ببرید.

همچنین با رفتن به وبلاگ www.libqom-uni.bolgfa.com نیز، می‌توانید مطالب مفید دیگری برای مطالعه کردن ببینید.

بخش پیوندهای وبلاگ، مفید است.

با سلام و عرض ادب و احترام
اینجانب مسعود قانعی مقدم دارای مدرک لیسانس رشته کتابداری و اطلاع رسانی از دانشگاه سراسری قم و مدرک دیپلم رشته تجربی از دبیرستان البرز شهرستان گرگان می باشم. در مهر 1390 وارد دانشگاه و در خرداد 1394 فارغ التحصیل شدم.

از سال ۱۳۹۷ تا ۱۳۹۹ ده عنوان مقاله ترجمه و تألیف کرده‌ام که در مجله‌ی آنلاین برای کتابداران و پژوهشگران با نام کتابدار 2.0 در دسترس است: کتابخانه‌های حامی محیط زیست، /چرا ما نمی‌خوانیم؟ دلایل و راه حل‌ها،/ مدیریت وقت، /کاهش کتابخوانی در فصل تابستان و راه‌حل‌هایی برای رفع آن،/ هفت ابزار فوق‌العاده برای انتشار آنلاین،/ مشاغل متنوع برای کتابداران دیجیتالی،/ چگونگی تعامل دانشجویان با خبرهای روزانه در عصر دیجیتال/، عکس‌ها میراث دیجیتالی بشر،/ نگاهی به مهارت‌های جستجو در زندگی،/ سه راهکار کتابخانه‌های آمریکا برای مقابله با ویروس کرونا.
در دوران ابتدایی کارهای فرهنگی مانند خواندن سرود و قرآن و تئاتر داشتم.
در دوران راهنمایی یک روز در هفته مسئول امانت کتاب بودم.
در سالهای دانشگاه عضو انجمن علمی دانشجویی علم اطلاعات و دانش شناسی دانشگاه بودم و مدت یکسال هم به عنوان دبیر انجمن فعالیت کردم.نمونه هایی از فعالیت های دانشگاهیم را در وبلاگ انجمن علمی دانشجویی دانشگاه قم به آدرس(www.libqom-uni.blogfa.com) گذاشته ام.
به مدت 3ماه در کتابخانه عمومی مستقل میرداماد واقع در شهرستان گرگان بازآموزی گذرانده ام. در خانه فرهنگ پرسش گرگان 700عنوان کتاب را سازماندهی کرده ام. دوران کارورزی را در کتابخانه دانشگاهی دانشگاه قم طی نموده ام.

صفحه اینستاگرام: ghanei_moghaddam2016

🛑می‌توانید در همین وبلاگ از طریق لینک‌هایی که شمارا به سایت کتابدار02 و سایت magiran انتقال می‌دهد و وبلاگ انجمن علمی دانشجویی دانشگاه قم☝️ و 🛑همچنین در اینستاگرام با #مسعود _قانعی_مقدم تمام کارهای من مربوط به کتابداری و اطلاع رسانی را مشاهده نمایید.

🛑همچنین می‌توانید در سایت google اسم من را جستجو کنید تا تمام مطالب در اختیارتان قرار بگیرد.

با سلام. تمام مطالبي كه بعد از ماه بهمن سال 1392 در وبلاگ گذاشته بودم پاك شدند.

از شركت بلاگفا بعيد بود با ادعاهايي كه مي كند ميگويد بزرگترين و بهترين سرويس وبلاگ كشور است، آخرين نسخه پشتيباني اش براي بهمن سال 92 باشد. متاسفانه تمام زحمات ما از بهممن 92 تا ارديبهشت 94 هدر رفت

مشکل است از کوی او قطع نظر کردن مرا
ورنه آسان است از دنیا گذر کردن مرا

بال من در گرد سر گر دیدن گل ریخته است
از مروت نیست زین گلشن به در کردن مرا

نیست در کالای من چون آب روشن پشت و روی
چیست،یا رب،مطلب از زیرو زبر کردن مرا؟

با چنین سامان حسن،ای غنچه لب،انصاف نیست
از برای بوسه ای خون در جگر کردن مرا

من که با یاد تو دنیا را فرامش کرده ام
از مروت نیست از خاطر به در کردن مرا

در بیابانی که از نقش قدم بیش است چاه
با دو چشم بسته می باید سفر کردن مرا

از صدف صد پرده،صائب،کار من نازکتر است
آب تلخ و شور می باید گهر کردن مرا

نه از گل می گشاید دل نه از گلزار،عاشق را که باغ دلگشانی نیست غیر از یار،عاشق را

به بوی گل ز خواب بیخودی بیدار شد بلبل زهی خجلت که معشوقش کندبیدار،عاشق را

تو کز شور جنون بی بهره ای فکر سر خود کن که جوش مغز خواهد کرد بی دستار،عاشق را

به هر بی پرده ای اظهار نتوان کرد راز خود دل شبها بود گنجینه اسرار، عاشق را

به عیب بی وفایی همچو گل مشهور می گردد اگر در سوختن از پا برآید خار، عاشق راا

شاید فراموشت شدم شاید دلت تنگ برام
شاید بیداری مثل من به فکر اون خاطره ها
شاید توهم شب که میشه میری به سمت جاده ها
بگو توهم خسته شدی مثل من از فاصله ها

نمیتونم دورت کنم لحظه ای از تو رویاهام
تو مثل خالکوبی شدی تو تک تک خاطره هام

بگو من از کی بگیرم حتی یه بار سراغتو
دارم حسودی میکنم به آینه ی اتاق تو
کاش جای اون آینه بودم هر روز تورو می دیدمت
اگر که بالشت بودم هرلحظه می بوسیدمت

همه میگن تو منو دوست نداری
همشون پشت سرتو بد میگن
نمیدونن تو از آسمون میای
خودشون اهل یه دنیای دیگن

همه میگن اسمشه تو با منه
توی قلب تو یکم جا ندارم
روی اسم تو باید خط بکشم
برمو چشمتو تنها بزارم

نمیدونن تو از آسمون میای
نمیدونن که تو دل نمیشکنی

همه میگن بی وفایی میکنی
به منم میگن داری محبتو از چشای اون گدایی میکنی
اونا از چشای تو بی خبرن نمیدونن که چشات نفس داره
اونا غافلا که چشم روشنت توی نور ماه نقره دست داره
همه میخوان که ازت دست بکشم
همشون بهم میگن دیوونه ای
نمیدونن معنی شعرای عاشقونه ای

 

بـــرای دوســـت داشتــــــنت
محتــــاج دیدنـــــت نیستــــــم...
اگر چــــــه نگاهـــــــت آرامـــــم می کنــــد
محـــــتاج سخن گفـــتن با تو نیســــــتم...
اگر چــــــــه صدایت دلـــــم را می لــــرزاند
محـــــــتاج شــــــــــانه به شانه اتـــ بودن نیســــــــتم...
اگر چــــــه برای تکیه کـــــــــردن ،
شـــــــــانه ات محــــــــکم ترین و قابل اطمـــــــینان ترین است!
دوست دارم بــــــــــدانی ،
حتی اگر کنـــــــارم نباشـــــــــی ...
باز هم ، نگاهـــــــــــت می کنم ...
صدایت را می شــــــــــنوم و به تو تکیـــــه می کنم
همیـــــــشه با منی ،
و همیشه با تو هــــــــــستم، هر جا که باشـــــــی...

شاید بهار دیگه تو قصر آرزوهام پیشت نشسته باشم
یا شایدم تو غربت واسه همیشه بی تو چشمامو بسته باشم
شاید بهار دیگه تمامه ارث عشقت به من رسیده باشه
یا شایدم که لبهام به جای لبهای تو خاکو بوسیده باشه
واسه زمین و زمون یه روزی آرزو بد ازهم دیگه جداشیم
شاید بهار دیگه ساله جدیدو باهم سره یه سفره باشیم
شاید بهاره دیگه این همه اتفاقو باور نداشته باشیم
پارسال کنار منو امسال به خونه ی نو قدم گذاشته باشیم
شاید بهار دیگه هرگز باور نداشتی از این زمین جداشم
هنوز از رفتن من چهل تا روز نرفته از یادت رفته باشم

خدایا…
دهانم را بو کن…
ببین، بوی سیب نمیدهد!
من هیچ وقت حوایی نداشتم که برایم سیب بچیند!
میدانی یک آدم بدون حوایش چقدر تنها میشود؟!
میدانی محکوم بودن چقدر سخت است وقتی که گناهی نکرده باشی و حتی سیبی را نبوییده باشی؟!
میدانی حوای بعضی از آدم هایت میگذارند و میروند؟!
میدانی که میروند و جلوی چشم آدم، حوای دیگری میشوند؟! نمیدانی!
تو که حوا نداشته ای هیچ وقت!
ولی اگر میدانی و باور کرده ای خستگی ام را، این آدم را ببر پیش خودت…
خسته ام از زندگی…
دهانم را بو کن…!
ببین بوی سیب نمیدهد…

آن که رسوا ساخت ما را،پیش کس رسوا مباد!

وان که تنها ساخت ما را،یک نفس تنها مباد

آن که شمع بزم ما را با دم نیرنگ کشت

محفلش،یا رب،دمی بی شمع شب فرسا مباد!

چو گزیر از همدمی گردنکش و مغرور نیست

با من از گردنکشان،باری،به جز مینا مباد!

چو گل رویا به گلزار عدم روییده ایم

منتی از هستی ما بر سر دنیا مباد!

می توان خفتن چو در کوی کسی همچون غبار

پیکر تبدار ما را بستر دیبا مباد!

سایه ی ویرانه ی غم خلوت دلخواه ماست

کاخ مرمرگون شادی از تو بادا ز ما مباد!

ما و بانگ شب شکاف مرغک آواره یی

گویش ما را بهره از شور هزار آوا مباد!

غرق سرگردانی خویشیم چون گرداب ژرف

هیچمان اندیشه از آشفتن دریا مباد!

امشبی را کز می پندار،مست افتاده ایم

با تو،(سیمین) وحشت هشیاری فردا مباد!

با همین دیدگان اشک آلود،از همین روزن گشوده به دود،به پرستو،به گل،به سبزه، بدرود

چه دلی؟ ای دل آشفته که دلدار نداری!

گر تو بیمار غمی،از چه پرستار نداری؟

شب مهتاب همان به که از این درد بمیری

تو که با ماهرخی وعده ی دیدار نداری

راز اندوه مرا از من آزرده چه پرسی

خود نبینی؟تو مگر دیده ی بیدار نداری؟

گفته بودند:به گلشن گل بی خار نیابی-

در شگفتم،گل من!کز چه سبب خار نداری

ای سرانگشت من!این زلف سیه را ز چه پیچی؟

که در این حلقه ی زنجیر گرفتار نداری

دل بیمار ز کف رفت و جز این نیست سزایت

که طبیبی پی بهبودی بیمار نداری

گر چه (سیمین)،به غزل ها سخن از یار سرودی

به خدا یار نداری!به خدا یار نداری!....

گیـرم تمـام ایـن صفـحـه را هـم عاشقـانـه نـوشتـم ..
از ایـن ستـون تـا آن ستـون ..
هیـــــــچ فرجــی نخـواهـد شـد ..
وقـتی کـه دلـت بـرایــم تـنگ نـمـی شـود ...
وقتی عاشقانه هایم رو باور نداری ....
وقتی هر فکری در سر می پرورانی جز
دوست داشتن و دوست داشته شدن

نمی دانم تو میدانی که من بیتاب می سوزم؟

به یادت،هم به بیداری و هم در خواب می سوزم؟

نمی دانم تو میدانی که در شبهای تنهایی

درون بسترم،با شعله های مهتاب می سوزم؟

نمی دانم تو میدانی چه دردی در درون دارم؟

به یاد تو غمین،با دیده ی پرآب می سوزم؟

نمی دانم تو میدانی دو چشمم مانده بر راهت

به امیدی که بینم گوهری نایاب می سوزم؟

نمی دانم کجا هستی ولیکن خوب می دانم

تمام عمر با یاد گلی کمیاب می سوزم

رفت آنکه عمری چون نفس،در باغ جانم داشتم گلهای مهرش در دلم با اشک چشمم کاشتم

گویا نمی داند که من،بی او ندارم همدمی در سینه تصویرش درون باغ دل افراشتم

دردی است نتوان گفت با نامحرم ناآشنا آخر به دست خویش،جان در خاکدان بگذاشتم

من غربتم را با تو می دیدم سراسر آشنا بنگر!که شهر خویش را غربت کنون پنداشتم

رفتی و جانم سوختی ای با تو جان پرگل شده هرگز مپندار از تو من یک لحظه دل برداشتم

تواز بهار چه گفتی؟که دل به شوق کشاندی

نهال خشک تنم را به انتظار کشاندی

ز سوز سرد زمستان،ببین که ساکت و سردم

تو با پیام بهاران،مرا به خویش بخواندی

به دشت جان،ز وجودت هزار غنچه بر آمد

تو عطر تازه ی عشقت،به باغ سینه فشاندی

سکوت بود و خموشی در آشیان وجودم

تو با ترانه ی عشقت،مرا به اوج رساندی

فضای خاطرم از عطر و بوی یاد تو پر شد

ولی چه فایده ای گل!تو چون بهار نماندی

به زیر بارش شعر نگاهت مست و مدهوشم

من از پیمانه ی عشقت،شراب عشق می نوشم

کدامین شعر را خواندی کز آهنگ صدای تو

بسان چنگی از ساز دل بشکسته می جوشم؟

بخوان ای خوش ترین آهنگ ها شعر کلام تو

که شعر نغز گفتارت کنون برده ز سر هوشم

من از رامشگریهای نگاهت خوب فهمیدم

که عمری در طلب باید چو ساز کهنه بخروشم

بیا و نغمه ای خوش ساز کن با شعر موزونت

که من سر تا به پا،بشنیدن آهنگ تو گوشم

عمری است که سوزد تنم از حسرت دیدار/باز آی و مرا با دل ماتم زده مگذار

آوای تو موسیقی دنیای خیالم/ای شور شبم،مست کنم با می اسرار

تا چند کشم بار جدایی؟که توان نیست/بی تو همه ذرات وجودم شده بیمار

یک لحظه نگاهت به همه عمر بیرزد/بگشای نگه تا کشدم عالم پندار

تو شعری و من تاب سرودن نتوانم/یک لحظه بمان تا شکفد دفتر اشعار

رنج تو به جان می خرم،ای یار مرا ده/آزارم و آزارم و آزارم و آزار

موج چشمانت مرا تا قعر دریا می کشاند

چیست در چشمان کاین سان مرا مبهوت خواند

ای نگاهت آیه های روشن سبز شکفتن

قصه ی پرشور عشقم،دفتر عشق تو داند

می طراود از دو چشمت شعر شور انگیز بودن

هان!بخوان شعری که جان را در دل رویا نشاند

تو شکوه نو بهاری!نم نم زیبای باران!

ریزش ابر نگاهت،دل ز غم ها می رهاند

می توان حتی بهاران را ز چشمان تو چیدن

هر نگاهت نو بهاری تازه را پر لاله ماند

تو عشق را در جان من با بذر مهرت کاشتی-صدها ستاره در شبم بر آسمان افراشتی

من چون کویری بی نفس،تو ابر بارانی شدی-با قطره قطره اشک خود،صد گونه گل برداشتی

در باغ چشمت گم شدم در بیکران دیده ها-تو مرغ سرگردان دل،بی بال و پر انگاشتی

من چشمه ی جوشان عشق،ای شاهد پویائیم-تو بوته های عشق را خار هوس انگاشتی

دریای دل لبریز شد از بارش چشمای تو-با دانه دانه اشک خود درها به دل بگذاشتی

با صفاتر از همه گلهای صحرایی شقایق!

شاد و سر سبز و فرحبخش و فریبایی شقایق!

با حضورت عشق مفهوم و پیام زندگانی

تو به دشت زندگی سالار گلهایی شقایق!

ای بلندای تو رنگ نسترن ها،یاسمن ها

باغ سبز پر گلی،هستی تماشایی شقایق!

داستان ها گفته شد از عشق با نام بلندت

نام تو اسطوره شد؛برتر ز رویایی شقایق!

نم نم باران به زیبا چهره ات،در جمع گلها

یادم آرد فصل پر بار شکوفایی،شقایق!

لطف و گرمی بارد از طرز نگاه مهربانت

پاک چون شبنم،به آرامی چو نجوایی شقایق!

گر به دشت زندگی زیبا گل فصل بهاری

در خیالم همچو رویایی!پریسایی!شقایق!

شب با تو می نشیند بر طاق آسمانم- باز آ!ستاره ام شو!در شام بیکرانم

شاخه گلی ز عشقت،بر بام جان نشاندی-مدهوش شد وجودم،مسحور شد روانم

بی تو صدای دردم،پاییز خشک و سردم-ای نوبهار!باز آ!تا سبز با تو مانم

همراز من بمان تا راز دلم بدانی-همچو نفس بیامیز با تار و پود جانم

زیباترین سرودم،نجوای ساز رودم-آهنگ عشقت ای گل،نشنیده خوب دانم

هرگز مگو تو روزی،با من نمی نشینی-بی تو بگو که شعم با چه امید خوانم

نگاهت را فریبا آفریدند- ز نرگسها،صدفها،آفریدند

هزاران شاخه ی گل را سرشتند- تو را زین جمع گلها آفریدند

وجودت را درون چشمه ی نور-چو مه شستند و رویا آفریدند

سرود بودنت در ساز هستی-دمیدند و غزل ها آفریدند

هزاران موج لبخند تو یکجا-به هم پیوسته،دریا آفریدند

تو را محبوب جمع و شوق دلها-مرا تنهای تنها آفریدند

تو را با من از من آشناتر،هم آوای دلها آفریدند

شور عشقی در دل دیوانه می سوزد مرا- قصه ی این عشق،چون پروانه می سوزد مرا

عاشقی دردی است شیرین با شراری آتشین-شعله ای سرکشش،مستانه می سوزد مرا

با نگاهی می توان دیوان شعری را سرود-آری آن چشمان پر افسانه می سوزد مرا

با من او خود آشنا بود و نمی شد باورم-عاقبت چون دشمن بیگانه می سوزد مرا

مستی چشمان مستش،مست و مدهوشم کند-با نگاهی همچو صد پیمانه می سوزد مرا

پرواز با تو باید در بیکران رویا

بنشین به باغ چشمم،با نام عشق باز آ!

پیچیده در خیالم،نیلوفر وجودت

شیوا تر از شقایق،همتای نسترن ها

رفتی وباغ ها رفت از منظر خیالم

من ماندم و نگاهت،در بیشه های تنها

گویا بهار گم شد در موسم بهاران

فصل شگفتن است و مبهوت مانده صحرا

بس سالها گذشت و یک شاخه گل نرویید

کی گل دهد فراوان یاس سپید و زیبا

من ژاله در دامان گل،سرگرم نجوا دیده ام

من شعله های عشق را،در قلب صحرا دیده ام

من در زلال آبها،در بستر مهتاب ها

صد عاشق شوریده را،با عشق تنها دیده ام

من در شکوفای فلق،در شام پر شور شفق

بس دل یه رویا داده را،محو تماشا دیده ام

من لحظه ی بسرودن شعری بلند و آتشین

از شاعری شوریده را بر بال رویا دیده ام

من بلبلان عشق را،بر شاخسار نغمه ها

پر شور از سودای گل،مسحور آوا دیده ام

من در صدف های نهان،افتاده بی نام و نشان

آن گوهر یکدانه را در قعر دریا دیده ام